Free wallpaper: Panda loves coffee

after a posting the “super perky squid” a lot of my friends are asking me if i can design for them a more personalized desktop wallpapers. one asked me to do a “neko loves choco” and another one “cat loves coffee” (form here you might already have a clue what my next creature will be).

but even before that another friend of mine asked me to create a panda logo for him. He kinda looks like one because he’s big and cuddly (we call him “care bear” by the way). he loves photography so he asked me to make a P[h]anda loves photography, so i did, but that design is for him alone to enjoy.

but instead, my dear readers, i designed something for you. panda loves coffee (and why not). hehe

 

nothing like a hot cup of coffee for mr. panda

 

 

  current mood: on to my next project.

Free Wallpaper: Super Perky Squid

after one whole month of not designing finally i’m back. wohoo! back in the Philippines, back in my office, back making free wallpapers.

so here it is ladies and gentlemen another coffee inspired vector art for you to enjoy. thanks again to vectips for the tutorial. cant do it without you *sniff*

 

not to mention he/she/it is also super efficient

 

 

current mood: caffeine overload.

Inday goes to America: i <3 New York. . . Cubao

I Anatotski aka Inday ay nagkaroon ng pagkakataon na makapunta sa New York. Lo and behold para syang Quiapo, Cubao, Recto  at Escolta na pinalamig, at kung nakapunta ka sa mga lugar na nabanggit nakapunta ka ng New York.  Pero wag ninyong isipin na hindi ko nagustuhan ang lugar dahil may charm pa rin ang NY. *kindat*

Bago pala kami pumuntang NY pare-pareho kaming walang alam sa nasabing lugar kaya one week bago kami pumunta nagresearch kami. At hayaan nyong ishare ko ang aming experience sa lugar na yun.

 

100 Things you should know about New York:

• Sa napansin ko, ang New York ay para ring Manila.  Mula sa paglapag namin sa LaGuardia airport hanggang sa papuntang hotel namin samutsaring mga lugar na mahahalintulad mo sa manila. Isa sa mga yun ay ang Quiapo. Kaliwa’t kanan ang mga sidewalk vendors, pulubi at kalat, mga amerikano nga lang sila at mga nakajacket dahil malamig. Simbahang katoliko? Meron din dun!

 

• Rude daw ang mga tao sa New York? Well depende kung anung ibig sabihin nyo sa salitang “rude” pero para sa akin, okay lang. sanay naman ako sa siksikan sa subway at unahan sa pila at mag-oovertake mga tao sayo kapag mabagal ka. Sanay din ako sa pabarabarang maneho ng taxi drivers at ang traffic rules ay suggestion lang.

 

• Subway: kung hindi ka maselan sa amoy (dahil amoy itong imburnal) at di ka maarte pwedeng pwede kang sumakay sa subway. Hindi lang isang diretso ang subway may mga sangay sangay ito at pwede ka magtransfer ng train ng libre. Magkano ang pamasahe? $2.00 ang isang card (isang swipe lang yun) pero pwede kang bumili ng unlimited card for 7 days sa halagang $25.00, meron din ata for 3 at 5 days pero nalimuts ko na. maaliw ka din sa subway kasi may mga performers dun. Samutsari performers, depende kung sino maabutan nyo, nung pumunta kami dun saxophone player at napuno nya yung subway ng magandang musika. Hay. . .

 

• Wag na kayo magtaxi (suggestion ko lang naman yun :p) para sa akin kasi hassle magtaxi dahil traffic sa New York lalo na kapag rush hour. Ang plug down rate ng taxi ay $2.00 at ang succeeding miles ay depende sa araw at oras. Nakalimutan ko na yung rate pero ang naala ko kapag rush hour masmahal.

 

• Pagkain: kung kayo ay nagtitipid I suggest na kumain kayo sa tabi-tabing food stand.  Meron silang Hotdogs, BBQ, Mediterranean goodies, fishballs, sopas, mane at kung anu-ano pa. malaki ang servings nila at sa halagang $3.00 may pang lunch at dinner na kayo (mapapamahal nga lang kayo sa sopdrinks $2.00 ang isang 500 ml na bote).

Pero kung meron naman kayong panggastos, aba edi kumain kayo sa mga restawran (restaurant). Hindi kami gaanong kumain sa mga resto pero meron akong issuggest: ang Lombardi sa little Italy (ang unang Italian resto sa NY), wag kayong magchinatown resto kung gusto nyong lumigaya, so far wala kaming nakainan na masarap dun. Pero kung gusto nyong sumubok di ko kayo pipigilan (magdala lang kayo ng Imodium) at kung gusto nyo ng dessert at kakaibang ambiance itry nyo ang serendipity (basta dessert lang wag na ang main course, trust me).

 

So dito lang muna at medyo mahaba na. More about New York on my next post, mga lugar naman sa NY ang ating pag-uusapan.

 

 

  current mood: nagpadancing-dancing sa galaxy.

HELP!!!

Break muna tayo sa inday series at pag-usapan naman natin ang isang importante at inspiring na topic. Ngayon nabigyan ako ng 1 month leave nagkaroon ako ng pagkakataon na magnulaynulay, mag-isip, at reflect sa buhay ko. So ginawa ko ang hindi ko nagagawa sa matagal na panahon na—ang manood ng TV. Hehe!

Break muna tayo sa inday series at pag-usapan naman natin ang isang importante at inspiring na topic. Ngayon nabigyan ako ng 1 month leave nagkaroon ako ng pagkakataon na magnulaynulay, mag-isip, at reflect sa buhay ko. So ginawa ko ang hindi ko nagagawa sa matagal na panahon na—ang manood ng TV. Hehe!

Habang naghahanap ng magandang palabas sa recorded shows sa TV, nabuksan ko ang show ni Oprah sa isang segment nila entitled “Heroes in hard times”. Along side with People magazine nagfeature sila ng mga ordinary people na nakatulong sa kapwa nila sa panahon kung san ang buong America ay naghihikahos dahil sa global recession. Read more here.

Napaisip ako habang pinapanood ko yun, actually hindi lang ako napaisip naiyak din ako. Gusto ko talagang tumulong sa tao. Pero lagi ko na lang excuse ang kakulangan ko sa finances (actually sapat lang ito para sa akin at sa nanay ko), ang kakulangan ko sa time at kakulangan ko sa PR (public relation). Kulang, di ko kaya, wag nalang.

Habang nanonood ako, meron silang na feature na 9 years old na bata, na ang ginawa ay nag-donate sya ng mga toys nya sa mga batang nasunugan. Nagkaroon na kasi sya ng experience na nasunog ang bahay nila at nawalan sya ng toys. After nung experience na yun naisip nya na ayaw din nyang may mga batang makakaranas ng lungkot na mawalan ng mga laruan dahil sa sunog. Gumawa sya ng drive para magcollect ng toys sa neighborhood nila at dun na nagsimula ang kanyang mission. Ngayon madami na syang natulungan na mga bata na maka-cope up sa fire tragedy. Simple lang, wala pa syang trabaho, at bata lang sya, pero nakatulong sya ng mga tao.

We all have something to give—money, clothes, used furniture, our talents, time, or simply whatever it is that you have—something you can offer. Tinignan ko uli ang aking status sa buhay at naisip ko na wala palang kulang sa akin, actually sobra pa nga, meron akong mabibigay, meron akong magagawa para tumulong.

Ang pagtulong at ang pagiging isang “hero” sa buhay ng isa (o madaming) tao ay hindi kinakailangan ng kakaibang talento, karisma o sobrang daming pera, ang kinakailangan lang ay tayo (kung anung meron tayo) at ang kagustuhan nating makatulong sa kapwa.

Itong taon na ito nagbabalak akong gumawa ng project para tumulong sa nangangailangan, hindi ko pa sya nag-iisip ng lubusan pero kapag naplano ko na ito sana matulungan nyo din ako. Excited na ako! :Break muna tayo sa inday series at pag-usapan naman natin ang isang importante at inspiring na topic. Ngayon nabigyan ako ng 1 month leave nagkaroon ako ng pagkakataon na magnulaynulay, mag-isip, at reflect sa buhay ko. So ginawa ko ang hindi ko nagagawa sa matagal na panahon na—ang manood ng TV. Hehe!

Habang naghahanap ng magandang palabas sa recorded shows sa TV, nabuksan ko ang show ni Oprah sa isang segment nila entitled “Heroes in hard times”. Along side with People magazine nagfeature sila ng mga ordinary people na nakatulong sa kapwa nila sa panahon kung san ang buong America ay naghihikahos dahil sa global recession. Read more here.

Napaisip ako habang pinapanood ko yun, actually hindi lang ako napaisip naiyak din ako. Gusto ko talagang tumulong sa tao. Pero lagi ko na lang excuse ang kakulangan ko sa finances (actually sapat lang ito para sa akin at sa nanay ko), ang kakulangan ko sa time at kakulangan ko sa PR (public relation). Kulang, di ko kaya, wag nalang.

Habang nanonood ako, meron silang na feature na 9 years old na bata, na ang ginawa ay nag-donate sya ng mga toys nya sa mga batang nasunugan. Nagkaroon na kasi sya ng experience na nasunog ang bahay nila at nawalan sya ng toys. After nung experience na yun naisip nya na ayaw din nyang may mga batang makakaranas ng lungkot na mawalan ng mga laruan dahil sa sunog. Gumawa sya ng drive para magcollect ng toys sa neighborhood nila at dun na nagsimula ang kanyang mission. Ngayon madami na syang natulungan na mga bata na maka-cope up sa fire tragedy. Simple lang, wala pa syang trabaho, at bata lang sya, pero nakatulong sya ng mga tao.

We all have something to give—money, clothes, used furniture, our talents, time, or simply whatever it is that you have—something you can offer. Tinignan ko uli ang aking status sa buhay at naisip ko na wala palang kulang sa akin, actually sobra pa nga, meron akong mabibigay, meron akong magagawa para tumulong.

Ang pagtulong at ang pagiging isang “hero” sa buhay ng isa (o madaming) tao ay hindi kinakailangan ng kakaibang talento, karisma o sobrang daming pera, ang kinakailangan lang ay tayo (kung anung meron tayo) at ang kagustuhan nating makatulong sa kapwa.

Itong taon na ito nagbabalak akong gumawa ng project para tumulong sa nangangailangan, hindi ko pa sya nag-iisip ng lubusan pero kapag naplano ko na ito sana matulungan nyo din ako. Excited na ako!

 

  current mood: inspired tumulong.

Inday Goes to America: Houston. . . we have a Whitney

I Anatotski aka Inday ay may nakausap na couple sa may Houston airport. Actually madami na akong pwedeng ikwento, matagal tagal na rin ako dito sa Amerika at madami nang nangyari. Pero sadyang naibigan ko lang isalaysay itong kwentuhan na nangyari sa akin sa may Houston airport.

Habang nag-aantay ng oras para sa aking sususnod na flight meron akong nakausap na magiliw na mag-asawang amerikano, sina Marge at Pedro. Si marge ang unang kumausap sa akin, syempre napasabak na naman ako sa inglisan nito. *labas ng tissue*

Ngumiti sa akin si marge at sabay tinanong kung marunong akong mag-Spanish. Syempre pakitang gilas si inday at ito ang aking sinabi “un poco” (sabay ngiti). Akala kasi ni marge mexican ako. Hehe! O well di ko sya masisisi kung kamukha ko si Thalia. So sinabi ko na ako ay Pilipino at kakagaling ko lang sa mahigit 20 hrs plane ride galing sa aking bansa. Nagulat sya sa haba ng aking byahe, at sinabi nya na meron din silang kilalang Pilipino. At dito na nagsimula ang aming kwetuhan.

Sabi nya na ang pangalan daw ng kanilang kaibigan ay. . . hulaan nyo. . . kung sinabi nyong “Boy” tama ang inyong sagot (at sa tingin ko may “h” dun sa pangalan nya–Bhoy). Balik sa kwento, nakwento nila sa akin na si Boy daw ay bumisita sa Puerto Rico nung sya ang single pa lang at hindi na bumalik sa Pilipinas, bakit? May nakilala syang Puerto Rican. Nagpakasal at tumira sa States. Haha! Jackpot si Boy! Puerto Rican ang asawa, I bet mukhang pang miss U.

Dumating ang asawa nyang si Pedro at sinabi na baka meron din akong makilala sa Dallas at hindi na rin bumalik sa Pinas. Hehe. So tinanong ako kung bakit ako pumunta sa Texas, sabi ko bibisitahin ko ang aking sister. Sabay tumawa ng malakas si marge at ang sabi nya, nung pumunta sya ng Dallas noon para bisitahin nya ang kanyang sister hindi na rin sya bumalik sa Houston, bakit? Nakilala nya dun si Pedro, nagpakasal at tumira na sa Dallas for good. At ito pa sabi ni pedro, “people meet everywhere, at the grocery store, parking lot, waiting for a taxi cab. . . Who knows, maybe you’ll meet someone.” *taas-baba ang kilay sabay ngiti*

Napatigil ako ng ilang saglit at hindi dahil nagnosebleed ako kung hindi ako’y napaisip. What if. . . ?

Pagkatapos ng ilang segundong pag-iisip pinalitan ko na ang topic sa. . . (wala akong maisip) adobong manok. Tinuruan ko nalang si marge magluto.

Hay. . . nakakatuwa sila. Isa ito sa mga kaganapan sa Amerika na hindi ko malilimutan.

At bago ko tapusin ang blog na ito hayaan nyong idedicate ko ang kantang ito sa mga mahal ko sa buhay.  Miss ko na kayo at malapit na akong umuwi.

*drums*

INDAAAAAAY. . .

Will always love youUUUuuuu. . .

Will always love you. . .

Inday will always. . .

looOOOooove. . .

youuuuuUUuuuu. . . (sustain hangang sa maubusan ng hangin)

*fade*

 

 

  current mood: excited na pumuntang New York.