isang huma-hi-tech na linggo

Isang Technicolor, high-tech week ang naganap sa buhay ko ngayon. Stressful? Not really. Colorful? Yes!

Nakaschedule ako for an interview para sa aking US visa kahapon (March 5).  Pero bago ang interview kailangan ko muna ayusin ang aking mga papeles at iba pang etceteras na kailangan. Mga araw bago mag-interview naalala ko na sobrang kinakabahan ako. It doesn’t feel good. Ayoko ng feeling na kinakabahan. Kinakabahan din ako sa nalalapit na concert (more on that later). This week feeling ko ang dami kong thrills and excitement at hindi ko na ma-take!

Mga bagay na tumatakbo saisip ko: Paano na kung hindi ako maapprove? Paano kung magkamali ako sa tutugtugin ko. Paano kung may nakalimutan ako? Paano na kung magkalat ako at hindi ko na alam kung san ako pupulutin? Paano na????

Panic.

Anxiety.

LBM. (kidding)

Actually ilang araw na rin akong halos walang ganang kumain. Nung Sunday nag-date kami ni mom, treat ko sya sa isang buffet. Bad trips! Wala akong ganang kumain at luging lugi ako! >_< Sabi ni ate vane wrong timing ang appetite ko. Gusto kong maiyak, pero bakit naman ako iiyak diba? Pero yun nararamdaman ko. Labo! Buti nalang nakita ko si Bb. Gandang Hari. Hahahaha! Naaliw ako. Para sa akin hindi ko sya makitang babae nakikita ko pa rin ang kanyang pagiging lalaki. Hay sayang, ang gwapo pa naman nya. Niloloko ako ni ate at binasagan nya na akong Bb. Gandang Ana nung araw na yun. Naaliw naman ako at natuwa nung Sunday.

Dumating ang Monday na carry over ang disappointment from Saturday’s practice, hanggan Tuesday pero nung Wednesday night, sabi ko, “bakit ko ba kailangan magpanic?” bakit ko kailangan mawalan ng gana kumain?  Yayaman ba ako kapag nag-alala ako? Tataba ba ako? Op cors nat!

Sa mga ganitong situwasyon isa lang ginagawa ko—ako ay nagdadasal. Walang joke ‘to, alam ko na hindi ko na kaya ang pressure. Kapag ang mga pangyayari sa aking buhay ay wala na sa aking kamay, kapag ang tanging gagawin ko nalang ay magtiwala sa Diyos, at ang katangi-tanging pwede ko nalang gawin ay magdasal. Hindi na ako nagdasal ng mahaba, sabi ko nalang “Lord (bugtong hininga) ikaw na ang bahala . . . (isang malalim na bugtong hininga uli). Pagkatapos nun gumaan ang aking pakiramdam. Nabunutan ako ng malaking tinik. Siguro yun lang ang inaantay ni God, ibigay ang mga concerns ko at hayaan ko lang Syang kumilos.

Tapos na ang interview. Sa susunod na post ko na ikkwento yun dahil isa yung mahabang salaysayin. Sa sabado (March 7) na ang aming concert/recital na pinamagatang “Songs of fire, songs of light” na gaganapin sa PhilAmlife theater ng 6:00 PM.

Excited na ako! Isa na naman itong Technicolor, high-tech experience na tatalo sa Eheads concert na sasabay din sa concert namin! HA!

 

 

groovy-dance1  current mood: excited! oh yeah!

3 thoughts on “isang huma-hi-tech na linggo

  1. sabay sa aking technicolor na linggo ang pagkapanaw ni Francis M.

    hay… naalala ko, kinder palang ako kinakanta ko na ang mga awit na sinulat nya. tulad ng kaleidoscope, kinulayan mo din ang buhay ko gamit ang iyong musika.

    paalam Kiko… T_T

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s